علماى اماميّه در مورد «جواز تقيّه» و حتّى وجوب آن در بعضى اوقات، علاوه بر دو آيه ياد شده به روايات زيادى استناد جسته اند كه به حدّ استفاضه مى رسد به گونه اى كه در كتاب وسائل الشيعه، باب ويژه اى به تقيّه اختصاص داده شده است و در اين جا به برخى از آنها اشاره مى شود:

١- ابن ابى يعفور، از امام صادق (ع) روايت كرده است: «تقيّه، سپر و نگهدارنده مؤمن است».[١]

٢- امام صادق (ع) به مفضّل فرمود:

«اگر تقيّه كنى، دشمان نمى توانند به تو آسيبى برسانند؛ تقيّه، ديوارى است مستحكم بين تو و دشمنان خدا و سدّى است كه نمى توانند در آن نفوذ كنند».[٢]

٣- امام على (ع) فرمود:

«تقيّه از برترين اعمال مؤمن است تا جان خود و برادرانش را به وسيله آن، از ستمكاران حفظ كند».[٣]

٤- امام باقر (ع) فرمود:

[١] - اصول كافى: ٢/ ٢٢١( باب تقيّه).

[٢] - وسائل الشيعه: ١٦/ ٢١٣/ باب ٢٤.

[٣] - تفسير منسوب به امام حسن عسكرى*: ٣٢٠.