«... يكى از آن دو، ترس عرفا از علماى فاسق، پادشاهان ظالم و شياطين انس است، زيرا در اين موقع، به دليل تصريح قرآن كريم و اجماع مسلمانان، تقيّه جايز است ...»[٥].

تقيّه، در همه نحله ها و در عرصه هاى مختلف، وجود داشته است. برخى از جوانب تقيّه، از نظر عامّه عبارت است از:

فتواى فقهاى عامّه در مورد جواز تقيّه در عقيده.[٦]

فتواى فقهاى عامّه در مورد جواز تقيّه در آداب‌[٧].

فتواى فقهاى اهل سنّت، در مورد جواز تقيّه در عبادت‌[٨].

[١] - الجامع لاحكام القرآن، قرطبى ١٠/ ١٢٤.

[٢] - الاذكياء، ابن جوزى: ١٣٦.

[٣] - تاريخ بغداد: ١٢/ ١٦٨( شرح حال عمرو بن عبيد).

[٤] - تاريخ بغداد: ١٣/ ٣٧٩( شرح حال ابو حنيفه).

[٥] - محاسن التاويل: ٤/ ٨٢، چاپ دار الفكر.

[٦] - الجامع لأحكام القرآن، قرطبى: ١٠/ ١٨٠؛ احكام القرآن، ابن عربى مالكى؛ المبسوط، سرخسى حنفى؛ بدايع الصنايع، كاشانى حنفى؛ المغنى، ابن قدامه.

[٧] - تفسير مراغى: ٣/ ١٣٧- ١٣٦

[٨] - مبسوط، سرخسى: ٢٤/ ٤٨؛ اشباه و نظائر: ٢٠٧.