لَّا يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْكَافِرِينَ أَوْلِيَاء مِن دُوْنِ الْمُؤْمِنِينَ وَمَن يَفْعَلْ ذَلِكَ فَلَيْسَ مِنَ اللّهِ فِي شَيْ‌ءٍ إِلَّا أن تَتَّقُواْ مِنْهُمْ تُقَاةً وَيُحَذِّرُكُمُ اللّهُ نَفْسَهُ وَإِلَى اللّهِ الْمَصِيرُ.[١]

«افراد با ايمان نبايد به جاى مؤمنان، كافران را دوست و سرپرست خود انتخاب كنند و هر كس چنين كند، هيچ رابطه اى با خدا ندارد (و پيوند او به كلى از خداوند گسسته مى شود) مگر اين كه از آنان بپرهيزد (و به سبب هدفهاى مهمترى تقيّه كند). خداوند شما را از (نافرمانى) خود، بر حذر مى دارد؛ و بازگشت (شما) به سوى خداست».

آيه ياد شده، «تقيّه» و حد و مرز آن را مشخّص كرده و ايمان را داراى سه ركن دانسته است: اعتقاد قلبى، اظهار زبانى و عمل با اعضا و جوارح، اينها اقتضاى طبيعى ايمان است.

اسلام، از آن جا كه يك دين عملى است، واقعگرا مى باشد و همه مشكلات را بر طرف مى كند، پس طبيعى است كه چگونگى بر

[١] - آل عمران: ٢٨.