در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٢ - تقيه در شريعت اسلام
خورد با مسائل جديد را در هر حال براى مكلّفين روشن سازد؛ مثلًا اگر انسان مخيّر شد بين مرگ، يا شكنجه طاقت فرسا و بين دست كشيدن از برخى لوازم، يا مظاهر ايمان، وظيفه او چيست؟
آيه فوق مى فرمايد: در هيچ حالى نمى توان از «اعتقاد قلبى» دست كشيد؛ زيرا پايه و ريشهايمان است، امّا در مورد ركن دوّم و سوّم، گفتنى است كه اگر نجات از مرگ، يا شكنجه طاقت فرسا بستگى به اين دارد كه در ظاهر و به طور موقّت، از اظهار و عمل به اسلام دست برداشت، آيه شريفه اجازه آن را براى مؤمنان صادر كرده است البتّه با اين كار، اصل دين هم از بين نمى رود.
قرآن كريم در آيه اى ديگر، بر اين معنا تأكيد نموده و فرموده است:
إِنَّمَا يَفْتَرِي الْكَذِبَ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِآيَاتِ اللّهِ وَأُوْل- ئِكَ هُمُ الْكَاذِبُونَ* مَن كَفَرَ بِاللَّهِ مِن بَعْدِ إِيمَانِهِ إِلَّا مَنْ أُكْرِهَ وَقَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمَانِ وَلكِن مَّن شَرَحَ بِالْكُفْرِ صَدْراً فَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ مِنَ اللَّهِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ[١].
«تنها كسانى دروغ مى بندند كه به آيات خدا ايمان ندارند؛ (آرى) دروغگويان واقعى آنان هستند. كسانى كه بعد از ايمان، كافر شوند، به جز آنان كه تحت فشار واقع شده اند، در حالى كه قلبشان آرام با ايمان است، آرى، آنان كه سينه خود را براى پذيرش كفر گشوده اند، غضب خدا بر آنان و عذاب عظيمى در انتظار شان است».
[١] - النحل( ١٦): ١٠٥- ١٠٦.