در مورد موضوع بداء، گاهى با حالت سؤال مى پرسند: اگر دوره آفرينش (وتصميم) اوّل به واقع نمى رسد ودر نهايت، لغو مى شود، پس خبر دادن از آن، چه فايده اى دارد؟! در اين صورت نتيجه اعتقاد به بداء چيست؟

پاسخ اين است كه: اعتقاد به بداء از دو نظر داراى اهمّيت است: ١- از نظر عقيدتى.

٢- از نظر تربيتى.

١- از نظر عقيدتى:

علّامه مجلسى در اين باره مى نويسد:

« (ائمّه (عليهم السلام)) در مورد بداء، سخن را به نهايت رسانده اند تا پاسخى به يهوديان باشد كه مى گويند: خدا از كارها ونظام آفرينش فارغ شده است! همچنين پاسخى به معتزله باشد كه مى گويند: خداوند، موجوداتى مثل معدنها، گياهان، حيوانات وانسانها را- همان گونه كه الان وجود دارند- يك دفعه آفريد. وآفرينش آدم پيش از آفرينش فرزندانش نبوده و پيشى گرفتن آنان، تنها در آشكار شدن آنان بوده است، نه در خلقت و ايجادشان. آنان اين سخن را از فلاسفه اى گرفته‌اند كه معتقد به عقول و نفوس فلكى اند و مى گويند: خداوند جز در عقل اوّل، اثر واقعى ندارد.