در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٣٢ - «بداء» از ديدگاه دانشمندان شيعه

دادن، نيكى به پدر ومادر و انجام (كارهاى) نيك، شقاوت را به سعادت تبديل مى كند و بر طول عمر مى افزايد.

ابن عبّاس گفته است:

«دورى كردن از مقدّرات، سودى ندارد، ولى خدا به وسيله دعا آنچه از مقدّرات را بخواهد محو مى كند واين همان بداء است كه شيعه بدان اعتقاد دارد. شيعيان آن را به علّت مشابهت- مجازاً- بداء ناميده اند، پس دعواى بين ما واهل سنّت، لفظى است، وبداء به آن معنايى كه شيعه مى گويد وما بيان داشتيم، مورد اعتقاد همه مسلمانان است»[١].

شيخ آقا بزرگ تهرانى مى نويسد:

«معناى بداء در لغت، آشكار شدن نظريه اى است كه سابقاً نبوده است وصحيح دانستن چيزى است كه قبلًا معلوم نبوده وبعد معلوم شده است. اين معنا براى همه انسانها امكان پذير است ولى نسبت به خداى تعالى محال است؛ چرا كه مستلزم پيدايش اين نظريه است كه او اوّل بدان جاهل و يا از انجام آن ناتوان بوده است! حال آن كه خداى تعالى از هر دوى آنها منزّه است.

پس بداء در اعتقاد اماميه بدان معناست كه بايد همه مسلمانان به آن اعتقاد داشته باشند؛ چرا كه در مقابل يهوديانى هستند كه مى گويند: خداى تعالى از كارها فارغ شد وديگر براى او امر جديدى رخ نمى دهد

[١] - اجوبه مسائل جار الله: ١٠٣- ١٠١.