در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٣٩ - پرسشهائى در باره ى بدا

مشروط به نرسيدن مانع است- دائمى اند واز اين پاسخ- جز بى اطّلاعى پيامبر (ص) يا امام از رسيدن مانع در آينده- هيچ اشكالى به وجود نمى آيد، پس گفتنى است كه خداى تعالى، پيامبر (ص) را از علّت حادثه با خبر ساخته، ولى خواسته است او را از رسيدن مانع- كه در آينده براى بندگان پيش خواهد آمد- با خبر نسازد.

٣- پيدايش بداء، منجر به اين مى شود كه پيامبر يا امام، در معرض اتّهام به دروغ قرار گيرند.

پاسخ:

گناه متّهم كردن پيامبر يا امام به دروغگويى، بر عهده گوينده‌آن است؛ اگر اتّهام از سوى كافر باشد كه اين مطلب در قبال نپذيرفتن ايمان به توحيد ونبوّت ومعاد، از آنان بعيد نيست واگر از مؤمنى سرزده كه فرض اين است كه ايمانش، او را از اين عمل باز مى دارد واگر او را باز نمى دارد، آن هم دليل بر ضعف ايمان اوست.

آنچه مهم است اين كه بداء دليل منطقى براى متّهم نمودن به دروغ نيست بلكه بسيارى از حالات بداء نوعى تصديق است، مثل قصّه ابراهيم (ع) كه مأمور به سر بريدن فرزندش شده بود، دستور جديد (براى قربانى كردن قوچ)، خود تصديق دستور اوّل به سر بريدن اسماعيل (ع) را مى رساند. حال اگر خبر اوّل صادق نبود، قربانى كردن گوسفند نيز به جاى او «فدا» محسوب نمى شود؛ چرا كه «فدا» به معناى «بدل وعوض» مى باشد.