در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٣١ - «بداء» از ديدگاه دانشمندان شيعه
سيد عبد الله شبر مى نويسد:
«بداء داراى معانيى است كه (نسبت دادن) بعضى از آن معانى به خداوند جايز است و برخى جايز نيست. بداء با فتحه ومد مى باشد وبيشترين چيزى كه در لغت به آن اطلاق شده، آشكار شدن چيزى بعد از پنهانى آن وبه دست آوردن علم بعد از جهل است. وهمه امّت- جز تعدادى غير قابل توجّه- بر ممنوع بودن (نسبت) آن به خداوند اتّفاق نظر دارند. وهر كس آن را به شيعه اماميه نسبت دهد، بر آنان دروغ بسته است وشيعيان اماميه از آن بيزارند»[١].
سيد شرف الدين موسوى مى گويد:
«خلاصه آنچه شيعه در اين مورد مى گويد اين است كه: خداوند از بيمارى مى كاهد وگاهى بر آن مى افزايد، وهمين طور است، اجل (مرگ)، سلامتى، بيمارى، خوشبختى، بدبختى، سختيها، مصيبتها، ايمان و كفر و ديگر چيزهايى كه آيه شريفه: يمْحُو اللّهُ مَا يشَاء وَيثْبِتُ وَعِندَهُ أُمُّ الْكِتَابِ[٢] شامل آن مى شود. آنچه (گفته شد) همان مذهب عمر بن خطّاب، ابن مسعود، ابى وائل وقتاده است وجابر آن را از رسول خدا (ص) روايت نموده است.
بسيارى از گذشتكان دعا نموده ودر پيشگاه خدا تضرّع مى كردند كه آنان را از سعادتمندان قرار دهد و اين (مطلب) در دعاهاى ائمه ما به تواتر رسيده است. در روايات زيادى وارد شده است كه صدقه
[١] - مصابيح الانوار: ١/ ٣٣.
[٢] - رعد( ١٣): ٣٩.