در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٣٦ - رأى و ادله اماميه
كه امر به سجده شده، واجب مى دانند كه به چهارده مورد مى رسد.[١]
در مذهب اماميّه، سجده در غير اين چهار موضع مستحب است و از جمله اين مواضع، «سوره نحل» است؛ بنابراين، اجماع صحابه وجوب سجده تلاوت در سورههاى عزائم را نفى نمى كند بلكه استحباب آن را در اين موضع مى رساند و همين مذهب اهل بيت (ع) را تأييد مى كند.
در استدلال ديگر خويش گفتند:
«هر سجدهاى كه با ترك آن، نماز باطل نشود، مستحب است».
در اين مورد بايد گفت: اين سخن در مورد سجدههاى نماز صحيح است، امّا تعميم دادن آن به حكم سجده تلاوت، قياس است و قياس در نظر بعضى از مذاهب جمهور و در نظر اماميّه باطل است. و حتّى قايلان به صحّت قياس مى گويند كه قياس سجده تلاوت به سجده نماز، قياس باطلى است.[٢]
در مورد اشاره كردن مسافرى كه بر روى مركب نشسته و عدم وجوب پيادهشدن از مركب به هنگام قرائت آيه سجده هم بايد گفت: اين كار بر استحباب سجده دلالت نمى كند؛ زيرا هر كار واجب، شرايط و ويژگيهاى خاصّ خود را دارد و مانعى ندارد كه
[١] - الفقه على المذاهب الاربعه و مذهب اهل البيت: ١/ ٦٠٥.
[٢] - عمدة القارى: ٧/ ٩٦، چ دارالفكر.