در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٦ - رأى و ادله مذاهب سنى ديگر
و مشروعيّت آن، مذمّت كرده است و قياس آنان با سجده سهو نقض مى شود؛ زيرا اين سجده در نظر آنان واجب نيست».[١]
ماوردى براى عدم وجوب استدلال كرده و گفته است:
«دليل ما روايت عطاء بن يسار از زيد بن ثابت مى باشد كه در پيشگاه رسول خدا سوره نجم را خواند و آن حضرت سجده نكرد و اگر سجده واجب بود، آن حضرت سجده مى كرد و به زيد دستور مى داد كه سجده كند».
و روايت شده است كه فردى نزد رسول خدا (عليهما السلام) آيه سجده را خواند سپس سجده كرد و شخص ديگرى آن را خواند و سجده نكرد، پيامبر فرمود:
كنتَ أَمامنا فلو سجدتَ سجدنا
«جلو ما بودى، اگر سجده مى كردى، ما هم سجده مى كرديم».
اين روايت مى گويد كه:
اوّلًا: آن حضرت او را امر به سجده نكرد و ترك سجده را جايز دانست.
و ثانياً فرمود:
«لو سَجَدتَ سجدنا»
كه متابعت و پيروى را مى رساند.
شافعى روايت كرده است:
[١] - المغنى: ١/ ٦٥٢.