در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٣ - ادله مذهب حنفيه
ج: همچنين ابوهريره روايت كرده است كه پيامبراكرم (عليهما السلام) فرمود:
«هنگامى كه فرزند آدم، آيات سجده را قرائت مى كند، شيطان به كنار مى رود و مى گويد: اى واى! همانا فرزند آدم، مأمور به سجده شد و سجده به جاى آورد و مستحقّ بهشت گرديد، امّا من مأمور به سجده شدم و از سجده خوددارى كردم و مستحقّ آتش گرديدم».
در فتح القدير آمده است:
«اصل اوّلى اين است كه وقتى حكيمى، حكايتى را از غير حكيم نقل كرد و آن را انكار ننمود، دليل بر صحّت آن مى باشد و در اين جا ظاهر در وجوب مى شود. علاوه بر اين، آيات سجده نيز دلالت بر وجوب سجده مى كنند؛ زيرا اين آيات بر سه قسم هستند؛ قسمى كه به صراحت، به سجده امر مى كند؛ قسمى كه متضمّن خوددارى كفّار از سجده است كه بدان امر شده بودند و قسمى كه سجده انبيا را حكايت مى كند و مىدانيم كه امتثال امر و اقتداى به انبيا و مخالفت با كفّار واجب است، مگر آن كه دليل خاصّى بر عدم وجوب آن داشته باشيم ...».[١]
با اثبات وجوب سجده در اين مذهب، به جاى آوردن سجده بر هر كسى كه آيات سجده را تلاوت كند، واجب است و هيچ فرقى
[١] - شرح فتح القدير، محمد بن عبدالواحد: ١/ ٤٦٦، چاپ دار احياء، التراث العربى.