در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٣١ - رأى و ادله اماميه

مقدّمه دوّم، با اماميّه مخالف هستند. جمهور نيز در هر دو مقدمه با اماميّه مخالف هستند.

با وجودى كه جمهور و حنفى ها براى مخالفت با دو مقدّمه به دلايلى استدلال كرده‌اند، امّا تأمّل دقيق، نشان مى دهد كه هر دو مقدّمه تمام هستند و مناقشات و انتقادها بر هيچ كدام از آنها وارد نمى باشد.

جمهور براى مخالفت با مقدّمه اوّل و اثبات عدم وجوب سجده تلاوت براى آيات سجده در سوره‌هاى عزائم، به ادلّه زير استدلال كرده‌اند:

١- دلالت آيه: وَإِذَا قُرِئَ عَلَيْهِمُ الْقُرْآنُ لا يَسْجُدُونَ‌ بر وجوب سجده را رد كرده‌اند.

٢- روايت عطاء بن يسار.

٣- روايت مردى از رسول‌خدا (عليهما السلام) در اين مورد.

٤- روايتى از عمر بن خطّاب در اين مورد كه اجماع صحابه بر عدم وجوب سجده از آن فهميده مى شود.

٥- هر سجده‌اى كه با ترك آن نماز باطل نمى شود، استحبابى است.

٦- صحّت انجام سجده تلاوت به وسيله مسافر بر روى همان مركب خودش، در حالى كه مى تواند از آن پياده شود، دلالت بر استحبابى بودن آن مى كند.

بايد گفت كه ردّ دلالت آيه سجده بر وجوب سجده تلاوت، درست نيست و استدلال به اين‌كه مخاطب در آيه شريفه، كفّار