در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٣٠ - رأى و ادله اماميه

به اصل، قرائت عزائم جايز است، در حالى كه اصل، وقتى حجّت است كه معارض نداشته باشد».[١]

صاحب جواهر اضافه كرده است:

«وجوب سجده تلاوت از قبيل: وَإِذَا قُرِئَ عَلَيْهِمُ الْقُرْآنُ لا يَسْجُدُونَ؛ استنباط مى شود؛ زيرا ترك سجده تلاوت را مذمّت كرده‌است و بنابر اجماع و ادلّه ديگر، آياتى كه سجده واجب دارند، در همين چهارمورد خلاصه مى شوند ...».[٢]

روشن است كه نظر اماميّه مبتنى بر دو مقدّمه است:

الف: وجوب سجده به هنگام قرائت آيه سجده‌اى كه در سوره‌هاى عزائم چهارگانه است.

ب: بطلان نماز به واسطه سجده تلاوت به اعتبار اين‌كه وارد كردن امرى اضافى در نماز است و معلوم است كه مكلّف، موظّف به انجام نماز و عدم ابطال آن به وسيله انجام يك فعل خارجى مى باشد.

بايد گفت كه از اين دو مقدّمه، عدم جواز قرائت سوره‌هاى عزائم در نماز استنتاج مى شود.

حنفى‌ها در مقدّمه اوّل با اماميّه هم‌عقيده هستند، با اين تفاوت كه سجده تلاوت را براى تمام آيات سجده واجب مى دانند، امّا در

[١] - تذكره: ٣/ ١٤٦.

[٢] - جواهرالكلام: ١٠/ ٢١٤، چاپ نجف.