دليل ديگر، سيره مسلمانان است؛ سيره مسلمانان همواره بر گريه بر مردگان از مؤمنان در زمان حيات رسول خدا (ص) و بعد از وفات آن حضرت، مستمر بوده است. دركتابهاى روايى و تاريخى، داستانهاى فراوانى در اين زمينه وجود دارد.

و همچنين روشن شد كه اگر رواياتى كه گريه را حرام مى داند، صحيح بدانيم، اين روايات:

اوّلًا: با روايات دال بر جواز معارض است.

ثانياً: با منطق قرآن نيز در تعارض مى باشد؛ زيرا قرآن مى فرمايد:

«هيچ كس بار گناه ديگرى را به دوش نمى‌گيرد».

ثالثاً: با سخن عايشه و ابن عبّاس در تعارض است؛ زيرا اين دو، روايات تحريم را كه ازعمر و فرزندش عبدالله روايت شده است، اين گونه روايات را به خطا و فراموشى توصيف كرده‌اند.

ديدگاه اهل بيت (عليها السلام) درباره گريه بر مرگ مؤمنان، دلالت بر جواز دارد، به شرطى كه مقرون به عدم رضايت به تقدير الهى در آن نباشد و يا اين كه سرودن شعر و نوحه گرى، مشتمل بر دروغ نباشد و يا اين كه مشتمل بر خراشيدن صورت و يا پاره كردن گريبان نباشد.