گريه قبل از خروج روح و بعد از آن جايز است‌[١] بلكه اگر مرده مؤمن باشد و در حالتى كه حزن شديد باشد، گريه مستحب است.[٢]،[٣] گرچه با صدا باشد بلكه گاهى اوقات راجح است؛ چنان كه موجب تسكين حزن و ناراحتى قلب باشد، البتّه به شرطى كه منافات با رضاى به قضاى الهى نباشد و فرقى بين فاميل و غير آن وجود ندارد.[٤]

دليل آن اجماع و روايتهاى مستفيض است كه در برخى از آنها در صورت شدّت حزن، امر به آن شده است.[٥]

امّا گريه‌اى كه مشتمل بر جزع و بى تابى است، جايز است، البتّه در صورتى كه مقرون به عدم رضايت به قضاى الهى نباشد، بله اين گريه موجب از بين رفتن پاداش است و كراهت آن بعيد نيست؛[٦] همچنان كه نوحه گرى بر مرده‌ها با سرودن شعر و يا نثر، جايز

[١] - ذكرى الشيعه، شهيد اوّل: ٢/ ٤٧.

[٢] - النص و الاجتهاد، شرف الدين: ٢٤٧.

[٣] - تحرير الوسيله، امام خمينى: ١/ ١٦٤.

[٤] - مستمسك عروة الوثقى، حكيم: ٤/ ٢٦٦.

[٥] - مستند الشيعه، نراقى: ٣/ ٣١٨؛ وسائل الشيعه: ٣/ ٣٤١، ابواب دفن، باب ٧؛ مجمع البحرين: ٣/ ١٥٥( مادّه وجد).

[٦] - مستمسك عروة الوثقى، حكيم: ٤/ ٢٦٧.