در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٥٩ - بحث چهارم سخنان ائمه اطهار(عليها السلام) درباره گريه

حسين (ع) نزد او ذكر شود و از چشمان او به اندازه بال مگسى اشك خارج شود، پاداش او بر خداست و خداوند راضى نمى‌شود براى او، جز به بهشت».[١]

٧- وشا از امام رضا (ع) در خراسان نقل مى كند كه وى فرمود:

«هنگامى كه خواستند مرا (ازمدينه)، خارج كنند خانواده‌ام را جمع كردم و به آنان امر نمودم تا بر من بگريند كه بشنوم، سپس دوازده هزار دينار بين آنان پخش نمودم، سپس گفتم: من هرگز به ميان خانواده‌ام بر نمى‌گردم».[٢]

٨- ريان بن شبيب مى گويد:

«در روز اوّل محرّم بر امام رضا (ع) وارد شدم، امام به من گفت: اى پسر شبيب! محرّم همان ماهى است كه جهت قداستش، اهل جاهليّت ظلم و جنگ در آن را حرام مى كردند، امّا اين امّت، قداست آن را و قداست و حرمت پيامبر (ص) را نشناختند؛ زيرا در اين ماه نسل او را كشتند و زنان او را به اسارت بردند و اموال به جاى مانده آنان را غارت كردند. اى پسر شبيب! اگر براى چيزى گريه مى كنى، پس براى حسين گريه كن؛ زيرا او را مانند گوسفند سر بريدند و همراه با وى هجده مرد از خاندانش- كه مانندى براى آنان روى زمين نيست-- كشتند. آسمانهاى هفتگانه براى قتل وى‌

[١] - ثواب الأعمال، شيخ صدوق: ٤٧؛ كامل الزيارات: ١١١.

[٢] - بحار الانوار: ٤٩/ ٥٢.