ائمّه (عليها السلام) هم خود گريستند و هم شيعيان را تشويق به آن نمودند، البتّه در چهارچوب شرعى و تا مادامى كه ارتكاب حرامى صورت نگيرد. اينك برخى از روايات اهل بيت (عليها السلام) در اين زمينه نقل مى شود.

١- عبدالله بن عبّاس مى گويد:

«هنگامى كه كه مرگ پيامبر اكرم (ص) رسيد، حضرت گريست، تا اين كه محاسنش تر شد. از حضرت سؤال شد: اى رسول خدا! چه چيز شما را به گريه انداخته است؟ فرمود: براى خاندانم گريه مى‌كنم و آنچه امّتم بعد از من بر سر آنان خواهند آورد؛ گويا فاطمه را مى بينم كه بعد از من، مورد ظلم قرار گرفته است و در حالى كه فرياد مى زند: اى پدر! اى پدر! و كسى از امّت من او را يارى نمى‌كند.

فاطمه (عليها السلام) اين سخن را شنيد و گريست، پيامبر (ص) به او گفت: اى دخترم! گريه نكن. فاطمه گفت: گريه من براى آنچه بعد از شما بر من مى آورند، نيست بلكه براى فراق شما گريه مى كنم. اى رسول خدا! پيامبر (ص) به او فرمود: تو را بشارت مى‌دهم اى دختر