در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٣٦ - تعارض روايات تحريم گريه با قرآن كريم

«پس هر كس، هموزن ذرّه‌اى كار خير انجام دهد، آن را مى بيند و هر كس، هموزن ذرّه‌اى كار بد كرده آن را (نيز) مى بيند».

و نيز مى فرمايد:

... وَلِتُجْزَى كُلُّ نَفْسٍ بِمَا تَسْعَى‌.[١]

«تا هر كس در برابر سعى و كوشش خود، جزا داده شود».

پيش از آن كه اين بحث را به پايان برسانيم، لازم است گوشزد كنيم كه در كتابهاى روايى، رواياتى وجود دارد كه برخى به آنها بر جواز گريه قبل از مرگ؛ نه بعد از آن، استدلال كرده‌اند. اين روايات با تعابيرى شبيه به هم وارد شده است. مضمون اين روايات، دلالت بر حرمت گريه بعد از مرگ دارد؛ از جمله آنها روايت عبدالله بن عمير از طريق جبر است؛ جبر مى گويد:

«به همراه پيامبر (ص) بر شخصى كه مشرف به مرگ بود، وارد شديم. زنها گريه مى كردند. جبر گفت: آيا گريه مى كنيد؟ تا زمانى كه رسول خدا نشسته است، گريه نكنيد. پيامبر اكرم (ص) فرمود: تا زمانى كه در بين آنان است، بگذار گريه كنند، اگر مرگش رسيد، هيچ كس بر او گريه نكند».[٢]

[١] - طه( ٢٠): ١٥.

[٢] - الموطّأ: ١/ ٢٣٣؛ سنن ابو داوود، شماره ٣١١١؛ جامع الاصول، ابن اثير: ١١/ ١٠١ و ١٠٠؛ سنن نسائى: ٤/ ١٤ و ١٣.