روايات حرمت گريه، گناه وعقوبت را نه براى گريه كننده بلكه براى ميّت اثبات مى‌كند و اين مطلب با حقيقت قرآنى تغاير دارد كه به قلم آيه عقوبت، گناه تنها متوجّه مرتكب گناه مى شود، نه كسى ديگر.

خداوند مى فرمايد: أَلَّا تَزِرُ وَازِرَة وِزْرَ أُخْرَى‌.[١]

«وزر» در آيه به معناى «گناهى است كه بر دوش انسان سنگينى كن» و «الوازره» به معناى «نَفْسى است كه گناه را انجام مى دهد». مراد از آيه شريفه اين است كه: هيچ كس از گناهكاران، بار گناه ديگرى را بر دوش نمى‌گيرد.[٢]

و نيز خداوند مى فرمايد:

وَأَن لَّيْسَ لِلإِنسَانِ إِلا مَا سَعَى‌.[٣]

«و اين كه براى انسان، بهره‌اى جز سعى و كوشش او نيست».

و نيز مى فرمايد:

فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّة خَيْرًا يَرَهُ* وَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّة شَرًّا يَرَهُ‌.[٤]

[١] - نجم( ٥٣): ٣٨.

[٢] - جامع الاصول، ابن اثير: ١١/ ٩٣.

[٣] - نجم( ١٣): ٣٩.

[٤] - زلزله( ٩٩): ٨- ٧.