تعدادى روايت در كتابهاى حديثى وجود دارد كه ادّعا شده است دلالت بر نهى پيامبر از گريه دارد. با قطع نظر از ضعف اين روايات و عدم صلاحيّت آنها براى تعارض حتّى اگر اين روايات را صحيح بدانيم، باز هم صلاحيّت ندارند كه دليل براى حرمت باشند؛ زيرا با رواياتى كه دلالت بر جايز بودن گريه دارد و اين كه گريه بر كسانى كه مشرف به مرگ باشند و يا كسى كه شهيد شده و يا به مرگ طبيعى از بين رفته، بر وفق سيره رسول خدا (ص) بوده است، تعارض دارد.

اضافه بر آن، سخن عايشه و اصحاب پيامبر (ص) مبنى بر اين كه اين روايات، تنها از طريق خليفه دوّم و فرزندش عبدالله نقل شده و نقل آنان ناشى از خطا و فراموشى است و رسول خدا (ص) نهى از گريه نكرده است، موجب مى گردد كه از اين روايات، اعراض كنيم و به سيره پيامبر (ص) كه دلالت بر جواز گريه دارد، تمسّك كنيم.

[١] - سنن نسائى: ٤/ ١٩؛ سنن ابن ماجه: ١/ ٥٠٥، باب ما جاء فى البكاء، ج ١٥٨٧؛ سنن الكبرى، بيهقى: ٤/ ١١٧، باب من رخص فى البكاء، ج ٧١٥٩.