در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٦ - الف گريه از خشيت الهى

٥- حضرت آدم (ع) صد سال بر گناه خويش (ترك امر ارشادى)

گريست و بعد از آن، ازحياى الهى هرگز سر خود را به سوى آسمان بلند نكرد.[١]

گفته شده: «علّت اين كه حضرت نوح (ع) را نوح ناميدند، بدين جهت بود كه زياد مى گريست».[٢]

٦- امّا نسبت به گريه حضرت داود (ع): «اگر گريه آن حضرت را با گريه اهل زمين- جز حضرت آدم- بسنجيم به اندازه آنان خواهد بود».[٣]

٧- درباره گريه حضرت يحيى (ع) گفته شده است:

«بر اثر گريه جاى اشك بر دو گونه‌اش بود. پدرش زكريّا به او گفت: از خداوند درخواست كردم كه فرزندى به من عطا كند كه مايه روشنى چشم من باشد، يحيى گفت: اى پدر! جبرئيل به من خبر داد كه بين بهشت و جهنّم بيابانى وجود دارد كه جز گريه كننده آن را طى نمى‌كند».[٤]

[١] - الرقّة والبكاء: ٤/ ٣١٥ و ٢٤١.

[٢] - حلية الأولياء: ٣/ ٥١.

[٣] - الرقّة و البكاء: ٤/ ٢٦٨؛ كتاب الزهد/ احمد: ١/ ٨٥- ٨٦؛ تفسير طبرى: ٢٣/ ٩٦.

[٤] - عرائس المجالس/ ثعلبى: ٣٧٧.