در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٩ - دلايل كسانى كه مسح پاها را لازم مى دانند

شامل پاها نيز مى شود؛ بنابر اين، مسح پاها بنابر هر دو قرائت، لازم است.

ممكن است گفته شود: چرا أَرْجُلَكُمْ‌ بنابر قرائت نصب، بر وُجُوهَكُمْ‌ عطف نباشد؟ در جواب گفته است: چنين عطفى كه اين گونه فاصله بين آنها باشد، از نظر نحويها و ادبيات، باطل است واگر فرض شود كه معطوف عليه متعدد است، هر كدام نزديك واقرب باشد، اولى است ودر آيه شريفه «رؤوسكم» نسبت به «وجوهكم» نزديكتر است؛ بنابر اين، از آيه وضو، وجوب مسح پاها در وضو استفاده مى شود؛ از اين رو، فخر رازى هم گفته كه اين آيه مسح پاها را در وضو اثبات مى كند.

سپس فخر رازى براى وجوب شستن، به امور ضعيف ديگرى استدلال كرده است: اخبار ورواياتى كه دلالت بر وجوب غسل (شستن) مى كنند.

مرحوم سيّد شرف الدين در مقابل اين استدلال، فرموده است: «اخبار ورواياتى كه دلالت بر غسل مى كنند، دو قسم است؛ رواياتى كه دلالت بر (شستن) نمى كنند (مانند روايت عبد الله بن عمرو بن عاص)، چنان كه در صحيح مسلم وبخارى آمده است. او مى گويد: با رسول خدا (ص) به مسافرت رفتيم. وقت نماز عصر رسيد. ما پاهايمان‌