در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٥ - دلايل كسانى كه شستن پاها را لازم مى دانند

«واجب در پاها، شستن است ونه مسح واين مذهب جمهور وعموم علماست و همين مطلب از پيغمبر اسلام ثابت است؛ يعنى ثابت شده كه پيغمبر (ص) هنگام وضو، پاهايش را مى شست حتّى در احاديث آمده است كه: آن حضرت مى ديد گروهى وضو مى گيرند وپاشنه هاى آنها آشكار بود كه آب به آن نمى رسيد[١]، آن حضرت با صداى بلندى فرمودند: ( (واى بر پاشنه ها از آتش جهنّم! وضو را كامل انجام دهيد؛ به درستى كه خداوند مقدار و حدّ آن را معيّن نموده ومى گويد: تا كعبين (بر آمدگى روى پاها)؛ همچنان كه در شستن دو دست در وضو فرموده است: تا مرفقها كه اين دلالت «بر وجوب شستن آنها دارد»[٢].

محمّد رشيد رضا گفته است:

«علماى مذاهب اربعه آن را با نصب قرائت نموده اند وقرائت با جر را به آن رجوع داده اند وروايات صحيح واجماع را بر آن اقامه كرده اند، به اضافه اين كه قرائت با نصب، مطابق با حكمت وفلسف طهارت است.

طحاوى وابن حزم ادّعا كرده اند به اين كه: مسح پاها نسخ شده است و مهمترين دليل علماى اهل سنّت، روش وسير اصحاب صدر

[١] - در شرح صحيح مسلم نووى، به اين عبارت آمده است:« تلوح لم يمسها الماء؛ آشكار بود كه آب به آن نرسيده است»: ٢/ ١٢٨، باب وجوب غسل الرجلين بكمالها.

[٢] - الجامع لأحكام القرآن ٦/ ٩١.