سيره استاد الفقهاء و المجتهدين ميرزا جواد تبريزى - تبريزى، جعفر - الصفحة ٦٠ - سير زندگى

منتقل مى‌شود، و بعد از مدتى جاى آن مسجد هم كفاف نمى‌كند و به «حسينيه‌ى ارك» منتقل مى‌شود، بعد از مدت كوتاهى «حسينيه‌ى ارك» هم پاسخگوى فضلايى كه در درس فقه شركت مى‌كردند، نبود. از اين رو درس فقه به «مسجد اعظم» منتقل مى‌گردد. تدريس ايشان از هنگام ورود به قم درسال ١٣٥٥ ه. ش تا شوال سال ١٤٢٧ ه. ق مطابق با آذر ١٣٨٥ ه. ش ادامه يافت. مرحوم ميرزا رحمه الله در سال‌هاى حضور در قم مقيّد به درس بودند و كمتر درس خود را تعطيل مى‌كردند به طورى كه ايشان وقتى روزها از درس فقه فارغ مى‌شدند، درس فقه ديگرى در بيت داشتند كه بعدها به خاطر كثرت استفتائات، به جلسه استفتاء تبديل شد.

حجّت الاسلام والمسلمين حسين شوپايى مى‌گويد: از امتيازات علمى مرحوم ميرزا رحمه الله، طريقه‌ى تدريس ايشان بود. بناى ايشان در درس بر اين بود كه به مطالب اصلى و اساسى بحث اهتمام داده شود؛ يعنى نكات مهم و كليدى بحث عنوان شده و تعميق لازم در آن صورت بگيرد و نكات فرعى و جانبى به فهم شاگرد و تلاش او سپرده شود. از اين رو در درس‌هاى استاد، چه در فقه و چه در اصول، دو جهت عمق و اختصار جمع شده بود. از يك طرف از تفصيل و اطناب خالى بود و از طرف ديگر عميق بود؛ زيرا مطالب اصلى و كليدى را به شاگرد تلقين مى‌كرد و با تسلّطى كه ايشان در مباحث داشت، مطالب ارائه شده در درس، از قوّت و استحكام بالايى برخوردار بود. اساساً مرحوم ميرزا رحمه الله معتقد بودند براى اينكه شاگرد در درس پرورش پيدا كند و قوه‌ى‌