وظيفه علماى دينى ما - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٥٦ - ١٥- امر به معروف و نهى از منكر
مثلًا بگويد: فلان عمل را انجام بده كه واجب است، و فلان كار را ترك كن كه حرام است. به نظر من زايد بر اين واجب نيست مگر اين كه حاكم شرعى به آن امر نمايد.
بلى در موارد نفوس و فروج گذشته از وجوب امر به معروف و نهى از منكر جلوگيرى از معصيت نيز واجب است مثلا كسى مىخواهد مسلمانى را بكشد چه عملًا و چه به خيال اين كه مستحق قتل است، در حالى كه مكلف مىداند او مستحق قتل نيست و نهى از منكر مفيد نيفتد، واجب است كه عملًا قاصد قتل را از قتل بازداشت و هكذا در مورد زنا و لواط، كه از مذاق شرع اين وجوب استفاده مىشود نگارنده به تفاصيل و فروع امر به معروف و نهى از منكر اشاره نمىكند كه تفاصيل آن در كتب فقهى مذكور است، و آنچه كه ذكر آن مهم است توجه جامعه اسلامى خصوصاً اهل علم به اين وظيفه انسانى و دينى است كه نه مهمل قرار بگيرد و نه در حق آن افراط صورت بگيرد تا بازار ظلم و حبس و شكنجه به كيبل و اخذ پولهاى زياد گرم شود كه طالبان ستمگر چنين بودند.
|
خواجه پندارد كه طاعت مىكند |
غفلت- اً ب- ر خوي- ش لعنت مىكند |
|
|
خ- يالات ن- ادان خ- لوت ن- شين |
ز هم بر زند عاقبت كفر و دين! |
|
در يك حديث مىخوانيم:
«كونوا دعاة للناس بالخير بغير