وظيفه علماى دينى ما - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٥٥ - ١٥- امر به معروف و نهى از منكر
موضوعاً جاهل باشد. و اگر حكماً عالم و موضوعاً جاهل باشد مثلًا ميداند كه نماز به طرف قبله واجب است ولى نمىداند كه اين طرف قبله نيست، بلكه خيال مىكند كه همين طرف قبله است، و نماز مىخواند در اين صورت نه ارشاد او واجب است و نه نهى از منكر او (در محرمات) و نه امر به معروف او (در واجبات) به نظر اين فقير بعيد نيست قسم دوم كه مورد وجوب ارشاد است مشمول ادله امر به معروف و نهى از منكر نيز باشد. و الله اعلم باحكامه.
به هر حال امر بمعروف و نهى از منكر يكى از واجبات مهم شريعت اسلامى مىباشد كه با اجتماع شرايط آن بر همه مسلمانان واجب كفايى مىباشد، نهايت بر علما مؤكّدتر است.
در قرآن مجيد، تلاوت مىكنيم: «وَ لْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ».
از اين آيه وجوب كفايى امر به معروف و نهى از منكر ثابت مىگردد، و علماى دين بايد لساناً و قلماً مردم را، به واجبات امر و از محرمات نهى كنند، ظاهر گفتن اين كه فلان كار بر تو واجب و فلان عمل حرام است كفايت نمىكند، مطابق ظاهر قرآن بايد به صيغه امر و نهى باشد.