وظيفه علماى دينى ما - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٧٨ - ١١- طعام دادن به مؤمن

١١- طعام دادن به مؤمن:

١- هر كسى به سه نفر از مسلمانان غذا دهد، خدا او را از سه بهشت در ملكوت آسمان‌ها اطعام كند. فردوس، جنت عدن، طوبى، و آن درختى است كه از جنت عدن بيرون آيد و پروردگار ما آن را به دست خود (يعنى به قدرت خود و بدون اسباب ديگر) كاشته است.

٢- مردى نيست كه دو مؤمن را به خانه خود برد و به قدر سيرى به آن‌ها بخوراند، جز آن كه اين عملش بهتر از آزاد كردن يك بنده باشد.

٣- هر كه مؤمنى را از گرسنگى سير كند، خدايش از ميوه‌هاى بهشت خورانده و هر كه مؤمن تشنه را آب دهد، خدايش از شراب بهشتى سر به مهر، بنوشاند.

٤- مؤمنين وقتى داخل منزلت مى‌شوند، همراه آمرزش تو و آمرزش عيالت درآيند، و چون از منزلت بيرون روند با (آمرزش) گناهان تو و عيالت بيرون روند.

٥- هر كه مؤمنى را اطعام كند تا سير شود، هيچ يك از مخلوق خدا أجر اخروى او را نداند، نه فرشته مقرب و نه پيغمبر مرسل، جز خداوند پروردگار جهانيان، سپس فرمود: از اسباب آمرزش، اطعام كردن مسلمان گرسنه است، آن‌گاه قول خداى عزوجل را قرائت فرمود: «أَوْ إِطْعامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ يَتِيماً