وظيفه علماى دينى ما - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٤ - ٧- منابع مالى مدارس و شوراى تحقيقى و افتاء
آن هيچ كمكى به حركت اسلامى از هيچ دولتى صورت نگرفت، چون از استقلال ما خوششان نمىآمد، ما هم مصارف دفاتر و اعزام مجاهدين خود را از مردم نيكوكار كشور خود كه در داخل كشور يا خارج بودند مىگرفتيم و به كار خود ادامه مىداديم. من امانت داشتم يا نه خدا مىداند، ولى مردم ما باور داشتند كه من در پول آنها خيانت نمىكنم، لذا با كمال ميل در كارهاى خيريه عام المنفعه كمك مىكردند.
روزى (شايد در سالها ١٣٥٠ و ١٣٥٣ ش) يك نفر تاجر چند صد هزار افغانى كه آن وقت مبلغ قابل توجهى بود براى من آورد كه نوتهاى صدافغانى و پنجاه افغانى و هزار افغانى بود، من آنها را قبول نكردم و گفتم من جايى براى نگهدارى اين پول تا موقع مصرف آن ندارم، بايد همه را نوت هزارى بيارى، آن تاجر كه فعلًا مرحوم شده- بدون ناراحتى برگشت و نوتهاى هزارى آورد.
شبيه اين حكايتها زياد است و حتماً دانشمندان دينى ديگر نيز چنين نمونههايى را در زندگانى خود به ياد دارند.
غرض اين كه با حفظ تقوى و امانت، مردم مسلمان چه در كشور ما و چه در ساير كشورهاى اسلامى در امور خيريه دينى شركت مىكنند و بايد براى تشويق آنان از طرق معقول و اخلاقى استفاده نمود.