ما در قرآن و سنت و تاريخ و مشاهدات حسى روزمره خود مى‌بينيم كه فرستادگان الهى و مبلغين احكام شرعى و دانشمندان بزرگ، اولًا از ميان مردم فقير و به ظاهر عادى برانگيخته و انتخاب شده‌اند و يا به وجود آمده‌اند.

ثانياً انبياء غالباً مورد استهزاء و بى‌توجهى دسته معاندان و نادانان قرار گرفته‌اند (ما ياتيهم رسول الا كانوا به يستهزون) پيروان آنان كم و مغلوب بوده‌اند (و قليل من عبادى الشكور).

ثالثاً زندگى آنان همانند افرادى عادى جريان داشته كه براى مردم عادى از نظر ظاهر جاذبيت نداشته است.

جمعى از عوام الناس فكر مى‌كنند زندگانى انبياء سراسر همراه با معجزات بوده است كه خيالى بيش نيست، آنان‌