آيا دينى كه داراى چنين ذخائر روحانى و ارزشهاى اخلاقى و محركات اجتماعى و محاسن انسانى و تعاليم قيمتدار و ارزنده و بى‌نظير ميباشد قابل و شائسته تطبيق در زندگى نيست؟ آيا از نظر عقل و خرد لازم نيست متدين بدين باشيد؟

بلى كمال ما در ديندارى ما است و بى‌دين ناقص و پست و مرتجع است كه اين همه فوائد جبران‌ناپذير را از دست ميدهد.

و در آخر بايد باين موضوع توجه كرد كه قوانين موضوعه محلى و بين المللى بشرى تنها نظارت و توجه بسوى افعال و كردار انسانها دارد و باوصاف روانى و مناشى تصفيه اراده انسان نظرى ندارد، و اگر روزى بخواهد بآن توجه كند ضامن اجرائى ندارد! ولى دين چنين قدرتى دارد كه سرچشمه صلاح و فساد را كه عبارت از غرائز باطنى باشد تحت تأثير و نفوذ خود قرار