اگر قانون- هر قانونى كه باشد- بر خلاف اميال طبيعى و فطرى انسانها وضع گردد نه تنها قابل دوام نخواهد بود بلكه ارزش قانونى خود را نيز از دست ميدهد زيرا جنگ با طبيعت و فطرت نتيجه‌ئى جز شكست ندارد.

ولى از جانب ديگر بايد بيك مسئله ديگرى نيز متوجه بود كه اهميت حياتى دارد و آن موضوع تعديل اين صفات اخلاقى و غرائز باطنى و روانى انسان ميباشد اگر مواظبت و مراقبت درستى در كنترل كردن و جلوگيرى بعمل نيايد لا محاله اين تمايلات روانى بسوى افراط و تفريط ميل نموده نظم زندگانى را از هم پاشانيده و ناموس زيست عقلائى را مورد خطر قرار ميدهد.

همانطوريكه بگفته سياست‌مداران تعادل قوا از نظر نظامى براى دوام صلح و حفظ آرامش ضرورى است همچنان از نظر تكامل اخلاقى و زندگى شرافتمندانه‌