و اكتسابى ميباشد كه انسان پس از تجربه و كوشش چندين هزار ساله خود آهسته آهسته بمصالح طبيعى و امور زندگى خود آشنائى پيدا كرده، ولى اين آشنائى و ادراك هنوز كامل نشده و اسرار طبيعت هنوز هم تا حدود زيادى از شعاع فكرى ما بدور بوده و مجهول مانده و لهذا هنوز هم انسانها بدون حس خسته‌گى در جستجو و تكاپوى مصالح طبيعى مجهول خود ميباشند.

انبياء گرامى (ع) هر چند در روشن گردانيدن بعضى ازين مصالح طبيعى به بشر كمك كرده‌اند ولى اين كمك در برنامه اساسى و در صميم وظيفه نبوت آنها داخل نبوده والا صدها سال قبل تمدن انسانى بكمال خود ميرسيد، بلكه كمك مذكور تفضلى بوده، گويا حكمت خداوند بر اين قرار گرفته كه انسانها بپاى خود بايد اين راه را طى كنند هر چند خيلى آهسته بروند و دير بمقصد برسند.