اين مرض «خودباختگى» ما در مقابل كشورهاى صنعتى ميباشد، ما اصالت ملى و اعتماد بنفس و تكيه كردن به شخصيت خود را از دست داده‌ايم و در همه چيز زندگى پيرو و چشم براه ديگران هستيم.

اين خودباختگى، و ذوب شدن در ديگران اختصاص بما مسلمانها ندارد بلكه بلائى است كه بجان تمام ملتهاى غير صنعتى و عقب‌مانده «و باصطلاح در حال رشد» مسلط شده و آنها را در برابر استاد ازل شان طوطى صفت ساخته است چنانچه حافظ ميگويد:

در پس آئينه طوطى صفتم داشته‌اند		آنچه استاد ازل گفت بگو آن گويم‌[١]

در اينجا بطور نمونه توجه شما را باين امور جلب‌

[١] - اين شعر اگر از نظر فلسفى تحليل شود اشتباه است و اگر از ديدگاه عرفان ملاحظه شود بسى عالى ميباشد، توضيح آن درين رساله مناسب نيست