اين نظريه اشتباه است زيرا وظيفه علم كشف كردن است نه وادار كردن مگر بدبختيهاى منطقه‌اى و بين المللى قرن حاضر و جنايات شرم‌آور عصر كنونى ما دليل بر عجز علم ازين وظيفه نيست؟ آيا مجرد دانستن دوا براى ازاله يك مرض موجب علاج آن مرض ميشود بدون اينكه دوا را استعمال كرد و از چيزهائيكه اين مرض را تقويه ميكند پرهيز كرد؟!

آيا اين استعمال و پرهيز را ميتوان از حكومت‌ها انتظار داشت در حاليكه حكومتها خود جزئى از اجتماع هستند كه تحت تأثير ان كار ميكنند؟!

اين جا است كه زندگانى محتاج بمداخله دين و تأثير شريعت آسمانى ميشود و جز دين هيچ ضامن اجرائى براى مصالح اجتماعى وجود ندارد.[١]

[١] - در اين مقاله از كتاب پرقيمت( اقتصادنا) استفاده شده است.