گوشهاى از تاريخ جهاد مردم افغانستان از نگاه حضرت آيت الله محسنى
(١)
مشخصات كتاب
١ ص
(٢)
فهرست مطالب
٤ ص
(٣)
پيشگفتار
١٢ ص
(٤)
هشتم ثور تاريخ سخنرانى 8/ 2/ 1388
٢١ ص
(٥)
حقوق بين المللى مجاهدين
٢٣ ص
(٦)
فداكارى يك خانم
٢٧ ص
(٧)
عظمت و آثار بين المللى جهاد
٢٩ ص
(٨)
عظمت و آثار جهاد در داخل كشور
٣٢ ص
(٩)
اساس حكومت اسلامى
٣٤ ص
(١٠)
اراده قوى و توكل بر خداوند جل جلاله
٣٩ ص
(١١)
ضرورت انسجام مسلمين
٤١ ص
(١٢)
احترام به خون شهدا
٤٢ ص
(١٣)
أهميت انتخابات
٤٥ ص
(١٤)
معيار شايستگى نامزدهاى انتخاباتى
٤٧ ص
(١٥)
دعاى اختتاميه
٥٠ ص
(١٦)
مصاحبه اختصاصى تاريخ مصاحبه 7/ 2/ 1389
٥٣ ص
(١٧)
علل و انگيزه تجاوز شورى
٥٥ ص
(١٨)
ضرورت تشكيل احزاب
٥٨ ص
(١٩)
چگونگى اكمال جبهات مجاهدين
٦٠ ص
(٢٠)
عدم وابستگى و مشكلات آن
٦٥ ص
(٢١)
اعتماد به نفس
٧٣ ص
(٢٢)
فوايد بين الملى جهاد
٧٧ ص
(٢٣)
عدم هم كارى ميان احزاب
٨٠ ص
(٢٤)
آتش قدرت طلبى
٨٣ ص
(٢٥)
پيام هاى هفتم و هشتم ثور
٨٨ ص
(٢٦)
هزينه هاى مراكز علمى و فرهنگى
٩٥ ص
(٢٧)
اختتاميه
١٠١ ص
(٢٨)
بيست و ششم دلو روز عزت و اقتدار
١٠٥ ص
(٢٩)
روياى بى تعبير شوروى در افغانستان
١٠٦ ص
(٣٠)
خوش باورى مسكو
١١٧ ص
(٣١)
استراتژى شكست خورده شوروى در افغانستان
١٢٠ ص
(٣٢)
من پسر كمونيست نمى خواهم
١٢٥ ص
(٣٣)
عظمت دين اسلام
١٣٠ ص
(٣٤)
صداى توحيد در كاخ كرملين
١٣١ ص
(٣٥)
تقاضاى خسارت جنگى از شوروى
١٣٣ ص
(٣٦)
قسمت دوم(يوم العزة) تاريخ سخنرانى 27/ 11/ 1384
١٣٥ ص
(٣٧)
مقدمه
١٣٧ ص
(٣٨)
اسلام دين جامع انسانيت
١٣٨ ص
(٣٩)
دفاع معقول و منطقى
١٣٩ ص
(٤٠)
ما هضم شدنى نيستيم
١٤٠ ص
(٤١)
اسلام دين تكامل
١٤٣ ص
(٤٢)
افغانستان دژ محكم جهان اسلام
١٤٤ ص
(٤٣)
وضعيت اقتصادى مجاهدين حركت اسلامى افغانستان
١٤٥ ص
(٤٤)
مقاومت عجيب مجاهدين حركت اسلامى افغانستان
١٤٧ ص
(٤٥)
سياست غربى ها عليه شوروى
١٤٩ ص
(٤٦)
علل ناكامى مجاهدين بعد از پيروزى
١٥٠ ص
(٤٧)
تماميت خواهى بعضى از احزاب جهادى
١٥٢ ص
(٤٨)
هفتم و هشتم ثور تاريخ سخنرانى 5/ 2/ 1394
١٥٥ ص
(٤٩)
علل و عومل پيدايش هفتم ثور
١٥٧ ص
(٥٠)
1 - عدم آگاهى مردم
١٥٨ ص
(٥١)
2 - فاصله نظام با علماى دينى
١٦٠ ص
(٥٢)
3 - بدگمانى حكومت نسبت به مردم
١٦١ ص
(٥٣)
4 - جلوگيرى از فعاليت فرهنگى
١٦٥ ص
(٥٤)
پس لرزه هاى هفتم ثور
١٧٢ ص
(٥٥)
نقش كارگران در پيروزى جهاد
١٧٤ ص
(٥٦)
تماميت خواهى مدرن
١٧٥ ص
(٥٧)
چاره انديشى
١٧٧ ص
(٥٨)
اشتباهات دولت مردان
١٧٨ ص
(٥٩)
عبرت از گذشته ها
١٧٨ ص
(٦٠)
لشكر وزيران مشاور
١٨٠ ص
(٦١)
فقدان فرهنگ اسلامى دانشگاه ها
١٨٣ ص
(٦٢)
فقر اقتصادى مشكل هميشه گى
١٨٨ ص
(٦٣)
خطر مبلغين كم علم
١٩٢ ص
(٦٤)
فاصله ميان سنى و شيعه
١٩٤ ص
(٦٥)
جنايات كمونيست ها
١٩٥ ص
(٦٦)
وضعيت حكومت فعلى
١٩٨ ص
(٦٧)
كار شكنى غربى ها
٢٠٢ ص
(٦٨)
مسئوليت علماى دينى
٢٠٣ ص
(٦٩)
ارزش فلسفه 7 و 8 ثور
٢١٠ ص
 
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص

گوشهاى از تاريخ جهاد مردم افغانستان از نگاه حضرت آيت الله محسنى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٦٠ - ٢ - فاصله نظام با علماى دينى

چيزى را نمى‌فهميدند، اشتباه نشود، مردم همه چيز را مى‌فهميدند؛ اما آگاهى از خود سبب مى‌خواهد؛ هيچ سببى براى آگاهى مردم وجود نداشت. راديوى دولتى در تمام ساعات، غنا و موسيقى پخش مى‌كرد. وقتى كه اخبار هم مى‌گفت، همه فلتر شده پخش مى‌شد.

٢- فاصله نظام با علماى دينى‌

به‌هرحال، از راديوى دولتى چيزى استفاده نمى‌شد؛ زيرا ازفرهنگ دينى و مسائل مهم اجتماعى چيزى دراين راديو بيان نمى‌شد و برنامه‌هاى آن بسيار محدود بود. علت آن نيز اين بود كه اگر فرهنگ دينى را بيان مى‌كردند، علماى دينى تقويت مى‌شدند و فرهنگ مردم نيز بالا مى‌رفت. چنين كارى را به ضرر نظام مى‌دانستند. حكومت‌ها هميشه، از علماى دينى مى‌ترسيدند و هيچ‌گاه نمى‌خواستند كه علماى دينى رشد نمايند و حتى در بين مردم نمى‌گذاشتند كه آن‌ها فعاليت كنند. درمسائل مهم اجتماعى نيز چنين بود. روز نامه‌هاى موجود نيز مطالبى را مى‌نوشتند كه به درد مردم نمى‌خوردند؛ زيرا از جانب حكومت احساس خطر مى‌كردند. برهمين اساس، هر مطلبى را كه مى‌خواستند بنويسند، بايد از فلتر حكومت سانسور مى‌شد و