فى بيت ام سلمه. مى گويد كه نزول اين آيه درخانه امّ سلمه، زوجه پيغمبر اكرم (ص) بوده است. وقتى كه اين آيه نازل شد؛ «فَدَعا»؛ در حديث قبل داشت كه اين چهار نفر اتفاقى آمده بودند، يكى بعد از ديگرى. در اين حديث آمده كه نخير. (يعنى اتفاقى نبوده) بلكه پيغمبر آنها را طلب كرد و خواست. «فَدَعا»، فاطمه، حسن و حسين و على را خواست و فرمود بياييد؛ «فَجَلَّلَهُم بِكَرائِم» اينها را با همان عبا و كساى خود پوشاند؛ «اهل كساء» هم كه مى گوييم به همين دليل است. «وَ عَلى خَلفَ ظَهره» على در زير عبا پشت سر پيغمبر بود. «ثُمَّ قال»: بعد پيامبر فرمود: «أللّهُمَّ هَؤُلاءِ أهلِ بَيتى، فَاذهب عَنهُمُ الرِّجس»؛ اينها اهل بيت منند، از اينها رجس و پليدى را دور گردان «وَطَهَّرَهُم تَطهِيرا»؛ و آنان را پاك و پاكيزه بگردان.

اين خانه، خانه امّ سلمه بود و وقتى امّ سلمه ديد كه چه مقام بلند و رفيعى براى اين چهار نفر عطا شد و اين صحنه در خانه خود او بود و شخص ديگرى هم نبود جز پيغمبر و على و فاطمه و حسن و حسين (عليهم السلام) لذا او هم مشتاق شد و گفت: «قالت امّ سلمه»؛ اين مطلب در همين «جامع ترمذى» است كه امّ سلمه گفت: «وَأنا مَعَهُم يا نَبى الله؟» يعنى اى نبى خدا! آيا من هم با اين‌