اراده تشريعى به معناى «طلب» است كه كسى از ديگرى چيزى را مى طلبد كه او به اختيار خود انجام دهد. در اراده تشريعى «مراد» از «اراده» تخلّف مى كند؛ كفّار و فسّاق قبول نمى كنند. خداوند از آنان خواسته و آنان را آزاد گذاشته. اين اراده تشريعى است. اما «اراده تكوينى» آن چيزى است كه خدا مى خواهد و بدون شك «وجود» مى گيرد.

خداوند فرموده كه‌ (إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ) خدا چه چيزى را اراده كرده؟ (لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ) اراده خدا به «إذهاب رجس از اهل بيت» تعلق گرفته و «عصمت» آنها ثابت مى شود و رجس از آنها برطرف است. اين اهل بيت، اهل بيت پيغمبر نيست، «اهل خانه» در اين آيه ٥ تن بودند كه داستانش را مى خوانيم. «اهل بيت» اى كه در اين آيه آمده به معناى اهل بيت پيغمبر نيست. اين تفسير اشتباه است. اگر گفتيم «اهل بيت پيغمبر» خود پيغمبر خارج ميشود. «اهل بيت» يعنى آن «پنج نفر» ي كه در اتاق بودند. اهل يك خانه بودند در همان ساعت. اين خانه، خانه هميشگى نيست. اين خانه موقّتى بوده، خانه امّ سلمه. حال گفتگو بر سر اين مسئله است كه اهل بيت چه كسانى هستند كه خداوند مى فرمايد من رجس را از آنها زدوده ام؟