فقیه، عارف بالأدب و الشعر و الغریب» شناخته شده است.[١] فرزند وی علی نیز از بزرگان روات به شمار می‌رود. او که از مشایخ صدوق، ابن ولید، محمد بن یحیی العطار و ابن بطه به شمار می‌رود، بخشی از میراث شیعه را از ابو سمینه گرفته و به ایشان منتقل کرده است.[٢] نیز ابن ولید میراث حدیثی سلیم بن قیس[٣] و حسن بن راشد مولی بنی العباس[٤] و ابو سمینه[٥] را از ایشان دریافت نموده است. این در حالی است که طرد جدی ابن غضایری در مورد کتاب سلیم[٦] و شخصیت پر تنش ابو سمینه و ضعف روایات حسن بن راشد[٧] فرآیند پالایش میراث ایشان مهم می‌نماید. مطالعه طرق موجود نشان می‌دهد
این پالایش توسط ماجیلویه یا ابن ولید انجام شده، گر چه باور نگارنده بر آن است
که حضور گسترده ماجیلویه در اخذ و انتقال میراث اصحاب از ابو سمینه، نقش
او را پررنگ‌تر می‌کند. اهمیت نقش او در پالایش میراث غلو به اندازه‌ای است که روایات منتقل شده توسط او از این خط فکری خالی از تخلیط، غلو، تدلیس و منفردات معرفی شده و روایاتی که مفاد آن در سایر منابع اندیشه فکری شیعه یافت نمی‌شود، توسط وی از این مجموعه حذف شده است.[٨] همین نقش برجسته دو اثر مهم را به دنبال داشته است که یکی پذیرش این روایات توسط اعلامی که نام ایشان گذشت و دیگری تمجید فوق العاده از وی.

٨. عبدالله بن جعفر حمیری

او شیخ قمی‌ها و وجه ایشان معرفی شده است. او از جمله طبقات نخستین راویان قمی به شمار می‌رود که احادیث نزد خود را به کوفه انتقال داده است. وی در دهه پایانی

[١]. من لایحضره الفقیه، ج٤، ص٢٠٧.

[٢]. همان، ص٤٦٠.

[٣]. رجال ابن الغضائری، ج١، ص٦٢، ش ٥٣.

[٤]‌. رجال ‌النجاشی، ص٥٨ و ٨٣، ش ١٩٨؛ فهرست الطوسی، ص٦٠، ش ٧٥ ؛ رجال الطوسی، ص٣٥١، ش ٥١٩٧.

[٥]. رجال ‌النجاشی، ص١٢٣، ش ٣١٨؛ فهرست الطوسی، ص١٠٩؛ رجال الطوسی، ص٤١٨؛ خلاصة الاقوال، ص٣١.

[٦]. رجال ‌النجاشی، ص٩١، ش ٢٢٥؛ فهرست الطوسی، ص٦٣، ش ٨٧؛ رجال ابن داوود، ص٢٤، ش ٥٩؛ خلاصة الاقوال، ص١٥، ش ٨.

[٧]. رجال ‌النجاشی، ص٣٥٤، ش ٩٤٨؛ فهرست الطوسی، ص٤٠٨، ش ٦٢٢.

[٨]. این انتقال گسترده به بغداد در مورد پدر ایشان نیز در سال ٣٢٨ق یک سال پیش از وفاتش نیز افتاده است (ر.ک: رجال ‌النجاشی، ص٢٦٢، ش ٤٦٨).