١ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص

علوم حدیث - علوم حدیث - الصفحة ١٥ - گونهشناسی هدایت الهی در قرآن و حدیث

 

اوصیای انبیا از جمله اهل بیت پیامبر خاتم٦ از این نوع هدایت برخوردار بودند. روایاتی كه «الهام» را به عنوان یكی از مبادی علوم اهل بیت:[١] معرفی كرده‌اند، اشاره به این نوع هدایت قلبی دارند؛ مانند آنچه از امام رضا٧ نقل شده كه فرمود:

إنَّ العَبدَ إذَا اختارَهُ اللّه‌ُ عز و جل لاُِمورِ عِبادِهِ شَرَحَ صَدرَهُ لِذلِكَ، و أودَعَ قَلبَهُ یَنابیعَ الحِكمَةِ، و ألهَمَهُ العِلمَ إلهاماً، فَلَم یَعیَ بَعدَهُ بِجَوابٍ، و لا یَحیرُ فیهِ عَنِ الصَّوابِ، فَهُوَ مَعصومٌ مُؤَیَّدٌ، مُوَفَّقٌ مُسَدَّدٌ، قَد أمِنَ الخَطایا وَ الزَّلَلَ وَ العِثارَ، یَخُصُّهُ اللّه‌ُ بِذلِکَ لِیَكونَ حُجَّتَهُ عَلی عِبادِهِ، و شاهِدَهُ عَلی خَلقِهِ، و «ذَ لِکَ فَضْلُ اللَّهِ یُؤْتِیهِ مَن یَشَآءُ وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِیمِ»[٢]؛[٣]

هر گاه خداوند، بنده‌ای را برای امور بندگانش برگزیند، برای این كار، سینه‌اش را گشاده می‌گرداند و چشمه‌های حكمت را به دل او می‌سپارد و علم را به كمال، بر او الهام می‌نماید و از این پس، او دیگر در پاسخی درمانده نمی‌گردد و در [تشخیصِ] صواب سرگشته نمی‌شود. او معصوم است و تأیید شده [از جانب خدا] و توفیق یافته و ره‌نمون شده و از خطا و لغزش و افتادن، در امان است. خداوند، او را به این امور اختصاص داده تا حجّتش بر بندگانش و گواهش بر خلقش باشد و «این، فضل خداست كه به هر كس بخواهد، می‌دهد و خدا صاحب فضل بزرگ است».

٣. هدایت ویژه مؤمنان

سومین نوع از هدایت ویژه الهی، هدایتی است كه مؤمنان حقیقی از آن برخوردارند، قرآن در این باره می‌فرماید:

وَ مَن یُؤْمِنْ بِاللَّهِ یَهْدِ قَلْبَهُ؛[٤]

و هر كه به خدا ایمان آرد [خدا] دلش را هدایت می‌كند.

در این آیه نورانی تأكید شده كه ایمان به خدا، زمینه‌ساز و مقدّمه هدایت ویژه قلبی است؛ اشاره به این كه مؤمنان راستین از دو نوع هدایت برخوردارند:

یكی، هدایت همگانی فطری، عقلی، و تشریعی كه مقدمه ایمان است، و دیگری،


[١]. ‌ر.ک: دانشنامه قرآن و حدیث،ج١٠ «سرچشمه‌های‌ علوماهلبیت:»،ص١٠٣ «الهام».

[٢]. ‌سورهجمعه،آیه٤؛سورهحدید،آیه٢١.

[٣]. الكافی،ج١،ص٢٠٢،ح١؛عیون أخبار الرضا٧،ج١،ص٢٢١ ح١؛معانی الأخبار،ص١٠١،ح٢؛كمال الدین، ‌ص٦٨٠،ح٣١؛الاحتجاج،ج٢،ص٤٤٦،ح٣١٠،همهآنهاازعبدالعزیزبنمسلم؛بحار الأنوار،ج٢٥،ص١٢٧،ح٤.

[٤]. ‌سورهتغابن،آیه١١.