"کان من فقهائنا الباصرین وعلمائنا المعاصرین، ولدین اللّه من الناصرین. هاجر بعد وفاه والده الاجل الافخم الی دیار العجم... فلازم فیها مجلس خاتم المجتهدین والمدققین صاحب "المناهج" و"القوانین" حتی صار عند جنابه من جمله اخصّ الخواص وافضل الملحوظین له بنظر الالتفات والاختصاص، وکتب له اجازه فوق سائر اجازاته؛ بل حرّص الاقاصی والادانی علی الاخذ من برکاته وافاضاته. فانتقل منها الی دارالسلطنه اصفهان واشتغل فیها بالترویج للشریعه المطهره طویلا من الزمان، مدرّسا هنالک فی جمله مراتب الفقه والاصول، الی ان اشتهر بالفقیه المطلق، مع انّه کان جامعاً لفنون المعقول والمنقول".[١]

فرزند او در رساله ای که در شرح احوال او نگاشته می نویسد: "سمعت منه انه رای فی ایام صغره فی المنام کأنّ الکواکب من السماء تتناثر علیه وهو یاخذها ویلاعب معها بیده. قال: فحکیت ذلک لوالدی العلامه علیه الرحمه، فعبّر ذلک بالترقّی الی مراتب الاجتهاد، وبشّرنی بسلوک سبیل الحق والرشاد. فبان لی صدق ما قال، واشرفت علی مراتب الکمال قبل بلوغ سنّ الکمال. وکان یدّعی الفوز بذلک المقام العالی فی سنّ خمسه عشر؛ وهذا من جمله عجیب امر البشر".[٢]

این فقیه بزرگ در پایان عمر در قمشه سکونت گزید و در سال ١٢٤٥ق وفات نمود و در امامزاده سیّد علی اکبر مدفون گردید.[٣]

[١] ٣١. روضات الجنات ج ٧ ص ١٤٦.
[٢] ٣٢. روضات الجنات ج ٧ ص ١٤٨.
[٣] ٣٣. مرحوم آخوند گزی در "تذکره القبور" می نویسد: "قبر آقا محمّد علی پشت سر قبر امام زاده طرف پائین پا واقع است... معروف به فقیه مطلق بوده و در مسجد ذو الفقار امامت داشته و تصنیفات بسیار، سیّما در فقه نوشته که پرفائده و پرفرع است و بالاخره به اصرار و خواهش اهل قمشه، و جهاتی رفته در قمشه، آنجا مشغول به ترویج، و از او استجابت دعا و کرامات از قبیل به طلب باران رفتن و باران آمدن و گرفتاری و صدمات که بر دشمنان او وارد آمده و غیر اینها معروف است، و ترویجات مسائل در آنجا بسیار از او شده. و مراتب تقوی ودیانت و زهد و ورع و فضایل در هر حالی از او مسلّم و معروف است... و آخر الامر به فرار از وباء، از قمشه به شاه سیّد علی اکبر آمده، وفات نموده، در سنه ١٢٤٥".