[١] ٢٧٧. از علما و فقها و مدرّسین اصفهان و از شاگردان حضرات آیات: سیّد محمّد باقر درچه ای، آخوند ملّا عبدالکریم گزی، جهانگیر خان قشقائی، سیّد مهدی درچه ای، خراسانی و آخوند ملاّحسین فشارکی. به نوشته استاد جواهری: وی در حدود ٣٠ سال در قریه حبیب آباد به امامت جماعت و موعظه در مسجد خود اشتغال داشته، در سال ١٣٢٧ به اصفهان آمده، و در مدرسه کاسه گران اقامت گزیده و روزها به مسجد نو می رفت و در حوزه درس شیخ محمّد حسین امام نجفی حاضر می شد. در مدرسه کاسه گران شرح لمعه و قوانین و... تدریس می کرد. مردی دیندار و خوش خو و نیک نفس بود. دوره عمر را به قناعت گذرانید. وی در شب جمعه ١٧ ربیع الاوّل سال ١٣٨٠ قمری [١٣٣٩ش] در حبیب آباد وفات نموده و در اصفهان در تکیه فاضل سراب مدفون گردید. ضع یا "ادیب" الرجل فی جمع و قل: "حیّ الفقیه بغدوه المولود"
[٢] ٢٧٨. در سال ١٣١٢ش در اصفهان به دنیا آمد. پدرش: عالم زاهد شیخ محمّد رضا نجفی جزن آبادی (م: ١٣٧٨ق) از علمای گمنام و منزوی اصفهان بود که سال ها در نجف اشرف و اصفهان تحصیل نموده و از شاگردان مورد توجّه آیه اللّه العظمی میرزا محمّد تقی شیرازی بود وی پس از تحصیل مقدمات، نزد بزرگانی چون حاج آقا صدرالدین کوپایی، شیخ محمّد حسن عالم نجف آبادی، سیّد حسن مدرّس هاشمی، سیّد علی اصغر برزانی و شیخ احمد فیّاض به تحصیل سطوح فقه و اصول پرداخت. سپس به شهر مقدّس قم عزیمت نمود و در درس آیه اللّه العظمی بروجردی و آیه اللّه سیّد محمّد محقق داماد شرکت نمود ولی پس از مدّتی به خاطر بیماری پدر مجبور به بازگشت به اصفهان و پرستاری از او شد. در اصفهان به تحصیل نزد حضرات آیات: سیّد ابوالحسن شمس آبادی، خراسانی و میر سیّد علی بهبهانی ادامه داد. فلسفه را نیز در محضر مرحوم کوپایی و شیخ محمود مفید آموخت و سال ها از محضر پر بار آیه اللّه شیخ محمّد باقر زند کرمانی بهره برد. وی پس از وفات پدرش به امامت جماعت در مسجد مسجد شیره پزها پرداخته و تا پایان عمر به وعظ و خطابه و بیان معارف اسلامی اشتغال داشت. او در ١٩ آذر ماه ١٣٨١ش وفات کرد و درصحن امامزاده ابوالعباس خوراسکان به خاک سپرده شد.