"در روز یکشنبه نهم شهر ذی القعده الحرام سنه ١١١٥ طرف صبح، نوّاب اشرف پادشاه زمان، حضرت علّامی فهّامی ... میر محمّد باقر (خاتون آبادی) را طلبید و تکلیف منصب شیخ الاسلامی نمود و بعد از ابرام بسیار... ابا نمود و به وجوه شرعیه و بیان عدم مشروعیت این شغل و ابا مقبول افتاد. و باز بعد از آن نواب اشرف فرمودند که لابدّ است شما را از ارتکاب این شغل. و بعد از آن حضرت علّامه العلمائی آقا جمال (خوانساری) تشریف آوردند... باز استغاثه از او کردند در این که این شغل را به سیّد مشار الیه الزام کنند که قبول کند، و حضرت مشارالیه به عذرهای موجّه ایشان را جواب فرمودند. حاصل این که بعد از مدّتی مدید و گفتگوهای بسیار نواب اشرف عذر ایشان را پذیرفته، ایشان را از این منصب معاف داشتند. و بعد از آن خواستند از مشار الیه و آقا جمال که کسی را تعیین فرمایند...

آخرالامر مردّد شد میان چهار نفر:

شیخ علی (بن حسین کربلائی) مدرّس مدرسه مریم بیگم،[٣] و میرزا عبداللّه

[١] ٤٢. ت. وی مترجم تفسیر برهان است که آن را به نام شاه سلطان حسین صفوی ترجمه کرده و نسخه خطی آن در کتابخانه دانشگاه تهران به شماره ٤٢١١ موجود است.
[٢] ٤٣. وقایع السنین والاعوام ص ٥٦١.
[٣] ٤٤. عالم فاضل جلیل، از شاگردان علّامه مجلسی که در علوم مختلف اسلامی تبحّر داشته و آثار ارزشمندی از خود به یادگار گذاشته است. وی از شیخ فخر الدین طریحی نقل حدیث می کند. برخی از آثار او عبارتند از: الاربعون حدیثا، انوار الهدایه فی التفسیر بالروایه، که در سال ١١٠٧ تألیف شده، الجواهر السلیمانیه فی ما یتعلق بالنیّه، که به اسم شاه سلیمان صفوی نگاشته، الدرّ المنضود فی معرفه الصیغ والعقود، ذخیره المعاد فی التوکّل، روضه الرضوان فی اعمال شهر رمضان، سراج السالکین، شرح حدیث نیّه المؤمن خیر من عمله، عقد الکساء فی فقه النساء، مراد المرید فی ترجمه مزار الشهید، که در سال ١١٠٨ به امر شاه سلطان حسین نگاشته شده، معراج السالکین، فتوح المفتاح در تلخیص "مفتاح الفلاح" شیخ بهائی، تحفه المسافر. وی در سال ١١٣٦ق وفات یافت. مادّه تاریخ وفاتش را چنین سروده اند: "با شهید کربلا محشور باد"