فرزند آیه اللّه حاج میرزا احمد مدرّس نقل کردند و خود شاهد بوده که جنازه مرحوم آیه اللّه حاج میرزا محمّد حسن نجفی[١] که از مدرّسین و مراجع و مورد تایید آیه اللّه العظمی میرزای شیرازی بزرگ بودند و در

علم و ورع و غیرت دینی مشهور، پس از بیست سال از فوت و سپردن جنازه در اصفهان، هنگامی که جنازه را برای حمل به نجف بیرون آوردند تازه و بدون تغییر بود و حمل به نجف اشرف کردند.

وفات

وی در شب ٢٥ محرّم سال ١٣٨٥ به سنّ متجاوز از هفتاد وفات یافته، در جنب مزار مطهّر فاضل هندی مدفون گردید. برادرش سیّد محمّد تقی علوی شهیدی که در سال ١٣٧٣ق وفات کرده نیز در کنار او مدفون است.

[١] ٢٤٩. فرزند فقیه مطلق آقا محمّد علی هزار جریبی. در سال ١٢٣٥ق متولد شد. در اصفهان نزد علّامه میر سیّد حسن مدرّس مطلق، و در نجف اشرف نزد آیات عظام: شیخ محمّد حسن نجفی صاحب جواهر، سیّد ابراهیم قزوینی و شیخ مرتضی انصاری تحصیل نمود و پس از بازگشت به اصفهان، مرجعیّت دینی و تدریس به عهده اش قرار گرفت. میرزا حسن خان جابری می نویسد: در زهد و عبادت و قناعت، نظیر حاجی کلباسی و به فطانت و هوش، قرین حاجی آباده ای، تا ١٣١٧ که شمع حیاتش روشن بود هیچ گاه شمع نسوزانیدی و به روغن دان و بوریا گذراندی. هر کس نزد آن بزرگوار تعلّم نمود، از فحول مجتهدین و اوتاد شد، و امروز بعد از قرنی امثال سرکار آقای ملاّ عبد الکریم جزی و غیره از تلامذه اش استاد علوم شرع اند. شانزده سال عمر را که همسایه لصیق آن بزرگوار بودم ترک اولی از آن بزرگ ندیدم و نشنودم. در محاکمات، وکیل نپذیرفتی و حکم دیگری را تنفیذ ننمودی، و بر بوریا نشستی و مداهنه در هیچ کاری نکرد. حرف حق را سخت زدی، چندان که ظلّ السلطان سی سال کوشید آن بزرگ را چون دیگران رام مرام خود نماید، هیچ نتوانستی. جسدش را پس از بیست و اندی سال که خواستند (از لسان الارض تخت فولاد)حمل به نجف نمایند، آخوند ملاّ عبدالکریم گزی شاگرد آن مرحوم و جماعتی (حاضر بودند) همانا قبرش که شکافته شد، همه دیدند سر مویی از او نریخته، گویی الآن از مغسل به مدفن آورده (اند)که مورد حیرت عامّه اصفهانیان شد. تاریخ اصفهان: ٣٢٩.