تخت فولاد اصفهان - عقیلی، احمد - الصفحة ٩٠ - بزرگان مدفون در این تکیه

(قانع) ز هر دری چو درآید برون سری

امیدوار باش و مکن ترک دق باب

گر هر دری نداد بتو روی خوش نشان

از خاندان پاک پیمبر تو رُخ متاب[١]

قانع علاقه و محبت شدیدی به امام حسین علیه السلام داشت. این آخرین شعر اوست که چند روز قبل از فوتش سروده بود:

گر ز پیری به جهان از همه چیز افتادم

شکر جاوید که یاد تو نرفت از یادم

پیر و فرسوده اگر گشته ام از عمر دراز

چون جوانی به هوای تو بود فریادم

همه پیران بوصال تو جوان می گردند

تا کی این آتش هجران بکَنَد بنیادم

ای دل از درد درون بردنت آزرده مباش

که کند وصل حبیب از همه غمها شادم

با دل پاک اگر رفتم از این توده خاک

گویی از قعر جهنم به بهشت افتادم

گرچه در دار عمل هیچ عمل شایسته

نآمد از من که بود توشه راه و زادم

قانعا گرچه خرابی، کرم خواجه ز لطف

همچو بگذشته در آینده کند آبادم[٢]

١٧ - میر سیّد محمّدعلی شهشهانی: فرزند میر سیّد عبدالصّمد. متوفی ١٢٦٥ ق. برادر سیّد محمّد شهشهانی. عالم پرهیزگار که به علم و تقوی شهرت داشت. از شاگردان سیّد محمّد مجاهد کربلایی و حاجی کلباسی بود.[٣]