تخت فولاد اصفهان - عقیلی، احمد - الصفحة ٣٠٣ - برخی از علمای مدفون در این تکیه

اصلاح نماید و الّا هرچه سعی و جدّیت کنی بی ثمر خواهد بود».[١] در هنگام فوت وصیت کرد که بر سنگ مزارش عبارت «فقیرالحق، اضعف خلق اللّه» آخوند ملّا محمّد کاشانی. را بدون هیچ گونه القابی حک کنند[٢] .

٢ - شیخ اسداللّه حکیم قمشه ای: فرزند مشهدی جعفر. متوفّی ١٣٣٤ ق. متخلّص به «دیوانه» از حکما، علما و شعرای بزرگ اصفهان بود. وی با وجود فراهم نبودن اسباب علم و تحصیل و اشتغال به زراعت، علوم منطق و ادب عربی را به حدّ کمال فرا گرفت. در علوم و حکمت الهی به طریقه ی اشراق و مشاء بخوبی آگاه بودو در اصفهان به تدریس حکمت و کلام می پرداخت. همچنین انواع علوم ریاضی را به سبک قدیم و جدید تدریس می کرد. لغت فرانسه را بدون مراجعه به استاد به قدر کفایت می دانست و خط شکسته را به خوبی می نوشت. ولی افسوس که در سن جوانی در سی و شش سالگی درگذشت.[٣] وی از شاگردان آخوند کاشی بود.[٤]

حکیم دارای طبع عاشقانه و اشعار وی بیشتر غزل های عارفانه با مضامین عمیق روحانی بود، از اشعار اوست:

خوشتر ز روزگار جنون روزگار نیست

نیکوتر از دیار محبّت دیار نیست

آن سر که نیست در ره پاکان عشق، خاک

شایسته ی نشیمن دامان یار نیست

منصور نیست هرکه چو منصور پای دار

اندر گذشتن از سر و جان پایدار نیست

سود و زیان عشق به حکم ضرورت است

ما را در این معامله هیچ اختیار نیست

رو دل به عشق ده که به ویرانگی کشد

شهری که در قلمرو این شهریار نیست

آماجگاه تیر هلاک ار شود رواست

آن سینه کو ز ناوک عشقی فکار نیست

عاقل اگرچه از جوی بگذرد

امّا مسلّم است که دیوانه وار نیست[٥]

٣ - شیخ محمّد حکیم خراسانی: متوفّی ١٣٥٥ ق. عالم فاضل، حکیم محقّق. از علمای بزرگ

---

[١] ٤٨٨. نابغه علم و عرفان، ص ٥٣٠.
[٢] ٤٨٩. مهدوی: رجال اصفهان، ص ٤٨ .
[٣] ٤٩٠. همان، ص ٤٢١ و ٤٢٢ .
[٤] ٤٩١. در مورد ارتباط حکیم قمشه ای با آخوند کاشی داستان نماز شب آخوند کاشی که حکیم قمشه ای کرامت آخوند کاشی را به چشم می بیند رجوع کنید به: میرخلف زاده، علی: داستان هایی از مردان خدا، ص ١٣٤.
[٥] ٤٩٢. کتابی: ص ٤٠٨.