کتاب «ثمرات الحیاه» شامل یکصد و بیست منر در باب مقام و عظمت سیدالشهداءعلیه السلام که با متنی بسیار دلنشین نوشته شده می باشد. در ضمن به احوالات سایر معصومین نیز اشاراتی دارد.[١]

١١ - حاج میرزا هاشم کلباسی: فرزند حاج میرزا عبدالجواد. متوفّی ١٣٥٨ ق. عالم فاضل، فقیه زاهد. وی از نوادگان حاجی کلباسی محسوب می شود و در میان مردم به عبادت و زهد شهرت داشت. درباره شخصیت معنوی و زهد مرحوم کلباسی حکایت های متعددی نقل شده است. از جمله این که از حدود دوازده سالگی مقید به نماز شب بوده است. همچنین مراقبت و دقت وی در امور به گونه ای بوده است که به کوچک ترین و جزئی ترین مسایل و حقوق دیگران توجه داشت.

از دیگر خصوصیات این عالم جلیل اهتمام قابل توجه نسبت به ارحام و صله رحم بود. چنانکه صبح های پنجشنبه صله ی رحم می کردند و به فامیل سر می زدند.[٢]

١٢ - شیخ هبهاللّه هرندی: فرزند شیخ محمّدعلی. متوفّی ١٣٦٦ ق. عالم فاضل، فقیه و مدرّس معروف. وی فقه، اصول و ادبیات را در مدرسه ی صدر تدریس می کرد. عالمی محقّق و دقیق بود و با همه سختی های زمان صبر و شکیبایی را از دست نداده و از جاده ی قناعت و زهد منحرف نگردید.[٣]

١٣ - سیّد مرتضی خراسانی: متوفّی ١٣٥٧ ق. عالم فقیه و محقق که عمری را به زهد و عبادت و تدریس گذراند. جمعی از فضلا همچون آیت اللّه میر سیّد علی علّامه فانی از درس او استفاده می نمودند.[٤]

١٤ - آقا محمّد نوری: متوفّی ١٣٧٣ ق. عالم، فاضل، واعظ و ادیب شاعر.

١٥ - آیت اللّه سید محمّدحسن روضاتی: فرزند میرزا احمد بن محمّدباقر چهارسوقی. متوفی ١٣٨٠ ق. عالم فاضل و فقیه زاهد. وی ارادت و عشق عجیبی نسبت به حضرت سیدالشهداءعلیه السلام داشت و به همین خاطر سفارش کرد پس از درگذشتش مجلس تعزیت و ترحیمی برقرار نکنند. زیرا هیچ مصیبتی را با مصیبت جدش امام حسین علیه السلام قابل مقایسه نمی دانست و با توجه به این وصیت،

[١] ٣٥٢. امامی اصفهانی، سیّد محمود: ثمرات الحیات، ج ١، ص ١٦ و ١٧ .
[٢] ٣٥٣. ریاحی: روضه رضوان، ص ٢٦١.
[٣] ٣٥٤. مهدوی: تاریخ علمی و اجتماعی اصفهان، ج ٢، ص ٣٥٤ .
[٤] ٣٥٥. کتابی: رجال اصفهان، ص ٢١٠ .