تخت فولاد اصفهان - عقیلی، احمد - الصفحة ٨٩ - بزرگان مدفون در این تکیه

١٢ - محمّدحسین ضیاء اصفهانی: متوفّی ١٢٦٥ ق. از اعقاب علّامه ملّا اسماعیل خواجویی از شعرای مکتب ادبی بازگشت. در علم هیئت، نجوم، هندسه و حساب برجسته بود. وی هفت قلم را به خوبی می نوشت. خطاط و خوشنویس و شاعر گرانقدر که نمونه ای از آثار خط و شعرش را می توان در تکیه ی خوانساری و تکیه ی شیخ محمّدتقی رازی مشاهده نمود. از اشعار اوست:

اشک و آهم برده از دل طاقت و از دیده خواب

بی مه رویت گهی در آتشم گاهی در آب

ماده تاریخ فوتش این است: «به دیده ی مردم ضیاء نماند».[١]

١٣ - سیّد محسن میرمحمّدصادقی: فرزند میر محمّدباقر. متوفّی ١٣٢٨ ق. برادرزاده علّامه میر سیّد حسن مدرس. عالم فاضل و فقیه محقق. وی تألیفاتی از خود به جای گذاشته است از آن جمله: الف) رساله در اصول دین ب) رساله در صیغ عقود و رسایل دیگر.

١٤ - سیّد علی خراسانی: فرزند سیّد جعفر. متوفّی ١٣٦٥ ق. مشهور به «جهاد اکبر» مدیر روزنامه ای به همین نام که از روزنامه های صدر مشروطیت اصفهان بود.[٢] ماده تاریخ فوتش این است: «جز با جهاد اکبر کس بر جنان نرفت».

١٥ - سیّد هاشم خراسانی: برادر کوچکتر جهاد اکبر. متوفّی ١٣٦٦ ق. مشهور به «جهاد اصغر» از آزادیخواهان مشروطیت.

١٦ - میرزا محمّدحسین مدرّس: متوفّی ١٤٠٢ ق. ادیب فاضل، طبیب ماهر و حاذق. وی در اشعار «قانع» تخلّص می نمود. بیش از ده جلد از آثار او به چاپ رسیده است از آن جمله: الف) اربعین قانع ب) دیوان اشعار ج) ره آورد قانع د) شجره ی طوبی. وی خواهرزاده ی مجاهد شهید سیّد حسن مدرّس بود. از اشعار اوست: