تخت فولاد اصفهان - عقیلی، احمد - الصفحة ٢٥٤ - موقعیّت جغرافیایی تکیه

تا چو یوسف شد جدا اکبر ز باب ممتحن

شاه چون یعقوب گریان، خیمه شد بیت الحزن

کرد لیلا همچو مجنون چاک بر تن پیرهن

زد به سر دست و ز پا افتاد می گفت این سخن

کای خدا آرام جانم رو به میدان کرد و رفت

همچو موی خود دل زارم پریشان کرد و رفت

شد به پا شور و نوا اندر حریم شاه دین

از فراق اکبر نسرین عذار مه جبین

و در آخر مرثیه را چنین پایان می دهد:

بارالها حرمت خون حسین و اکبرش

هم به حقّ خون حلق شیر خواره اصغرش

هم به حقّ قاسم و عبّاس و عون و جعفرش

حرمت موی پریشانِ عیالِ مضطرش

شیعیان مرتضی را در دو عالم شاد کن

«مشفق» غمدیده را از قید غم آزاد کن[١]

١٩ - میرزا محمدحسن خاکیا: متوفی ١٣٥٥ ش، از اساتید فن شعر و ادب اصفهان. وی پس از تعطیلی انجمن ادبی شیدا، چندین سال این انجمن را در منزل خود برگزار می کرد. وی شاعری قوی و خطاطی ماهر بود. از نمونه اشعار اوست:

ما را به جز ابروی تو محراب دعا نیست

در مذهب عشّاق جز این قبله روا نیست

می گفت شبی پیر خرابات که هرکس

مِی بی رخ ساقی خورد البتّه ز ما نیست