تخت فولاد اصفهان - عقیلی، احمد - الصفحة ٢٥٢ - موقعیّت جغرافیایی تکیه

١٦ - جلال تاج اصفهانی: فرزند شیخ اسماعیل تاج الواعظین. متوفی ١٣٦٠ ش. هنرمند بلندآوازه موسیقی ایرانی. وی به راهنمایی پدرش و استاد برجسته ای چون سیّد عبدالرحیم اصفهانی، آوازه خوانی را فرا گرفت. وی بر خلاف این که استادان انگشت شماری داشت، شاگردانش فراوان بودند. او با خضوع و خشوع فراوان تعلیم می داد و با روحیه ای که داشت از شاگردانش با عنوان شاگرد نام نمی برد و آنان را به نام دوست و رفیق یاد می کرد. به دلیل صدای خوش و حُسن سلیقه در انتخاب اشعار آواز در محافل هنری محبوبیّت پیدا کرد. از شاگردان او علیرضا افتخاری و حسین شاه زیدی شهرت دارند. از میان آثار فراوان تاج، صفحه اذان و نیز تصنیف «به اصفهان رو» سروده ملک الشعرای بهار شهرت دارد. وی نمونه شاخص آوازه خوانی در مکتب اصفهان است.

جلال تاج فردی مذهبی و پایبند به اصول اخلاقی و آراسته به ارزش های انسانی بود.[١] داستان محبّت و احترام فوق العاده وی به پدر و مادرش و یا نوازش حیوانات ضعیف و ناتوان توسط وی نشان از صفات اخلاقی ارزشمند وی دارد.[٢] بر مزارش به درستی نوشته اند: «مردی که نبوغ هنری را با فضیلت اخلاقی به هم آمیخته داشت».

خود وی خواندن در مجالس مردم عادی و فقرا را بر مجالس اعیان و متمولین ترجیح می داد و چنان که در خاطراتش که به این نکته مهم رسیده بود، چنین اشاره می کند: یک روز در اصفهان کنسرتی داشتم، وقتی در خیابان می رفتم، می دیدم که همه متمولین با عجله خود را به کنسرت می رسانند. اتومبیل های سواری آنان جلوی در سالن صف کشیده بود و خودشان منتظر من بودند؛ اما همین که کنسرت تمام شد همه سوار شدند و رفتند، من با پای پیاده در نیمه شب به طرف خانه به راه افتادم و در راه سگ ها به طرف من حمله ور شدند و لباس مرا پاره کردند.[٣]

ماده تاریخ فوتش را مرحوم قدسی چنین سرود: «همراه بلبلان ز چمن تاج پر گشود».[٤]

١٧ - علی عبدالرسولی: متوفی ١٣٢٢ ش. ادیب شاعر خوشنویس متخلص به ثابت. در اسلوب کلام پیرو سبک شعرای کهن بود. در غزل پیرو مکتب سعدی و در قصیده متمایل به سبک فرّخی بود.