بزم قدسیان: مشاهیر مدفون در تکیه تویسرکانی تخت فولاد اصفهان - قاسمی، رحیم - الصفحة ٣٨٠ - اوصاف و خدمات

می نوشت، امّا هنر خوشنویسی او در جنب فضائل علمی و اخلاقی اش ناچیز بود.[١]

اوصاف و خدمات

وی بعد از سالیان دراز که در ریاضت دانش اندوزی و طلبگی و هنر خوشنویسی گذراند، در آغاز کار مدرسه قدسیه به خدمت فرهنگ و معاونت برادر ارشدش درآمد و تا پایان عمر، با عشق جوانان و تجربت پیران بدان خدمت ادامه داد.

کار فرهنگی آن مرحوم، درست و بی کم و زیاد، چهل سال زمان گرفت.

عشق راستین بزرگش در تمام طول زندگی، معلمی بود و با این که در ادب پارسی و تازی از منتهیان به شمار می رفت، از تعلیم و تربیت مبتدیان در پایین ترین صفوف و کلاس ها تن نمی زد؛ زیرا که برای او نفس خدمت مهم و محترم بود نه عناوین و درجات قرار دادی و اداری.[٢]

استاد جلال الدین همایی می نویسد: "آقا میرزا حسن، مانند برادر بزرگترش آقا میرزا عبدالحسین قدسی، علاوه بر هنر خوشنویسی و فضایل علمی و ادبی، دارای ملکات و سجایای بارزه اخلاقی است که در کمتر کسی از ابناء این زمان یافت می شود.

مردی است بسیار نجیب و عفیف و پاک دامن و نیک فطرت و خوش نیت و متدین و پاک عقیده و صافی ضمیر و درست کردار و راست گفتار. در اثر همین